Wanneer vage klachten serieus blijken

Mijn naam is Willeke, vierenveertig jaar jong en inmiddels drie jaar geleden heb ik een dissectie van mijn kransslagader gekregen, waarvoor er drie stents zijn geplaatst.

Het begon in 2022. Ik had in één keer last van een drukkend gevoel en pijn op de borst. Dit gevoel trok iedere keer ook weer weg, maar daarna was ik gesloopt.
Na een tijdje zo doormodderen ging ik in de winkel waar ik toen werkte onderuit, met ook weer veel pijn op de borst. De ambulance werd gebeld en de ambulancebroeder was zo wijs om, toen het weer beter ging, aan te geven dat er zoiets bestaat als hartkramp of variant angina pectoris.

“Dit was in 2023. Tijdens de katheterisatie ging het dus hartstikke mis.”

Via de huisarts ben ik destijds naar de cardioloog doorverwezen. Daar kreeg ik bloedvatverwijders en medicijnen tegen een hoge bloeddruk voorgeschreven.
Ik wilde weten, zeker weten, of het echt wel aan krampen/spasmen rondom de hartstreek lag en na een tijdje kreeg ik hiervoor een hartkatheterisatie.

Dit was in 2023. Tijdens de katheterisatie ging het dus hartstikke mis. Eerst ontstond er ventrikelfibrilleren, waarvoor defibrillatie nodig was. Ik wilde toch doorgaan met de test, want ik wilde het eindelijk weten.
Ter plekke ontstond daar de dissectie in mijn kransslagader, met als gevolg een hartinfarct. Eigenlijk een geluk bij een ongeluk, want ze konden me gelijk dotteren en drie stents plaatsen. Ze waren er op deze manier dus op tijd bij.

“In het jaar erna is het nog een paar keer voorgekomen dat ik naar de SEH moest, omdat een pilletje onder de tong niet hielp.”

Daarna heb ik een aantal dagen op de hartbewaking gelegen en begon het revalideren. De eerste dagen kon ik nog maar net een waterkoker optillen en twintig meter lopen.

In het jaar erna is het nog een paar keer voorgekomen dat ik naar de SEH moest, omdat een pilletje onder de tong niet hielp.
Nu, drie jaar later, lijkt dit langzaam aan beter te gaan.

“Er zijn dagen dat ik meer kan en dagen dat ik mijn rust moet houden.”

Ik heb geleerd om mijn energie beter te verdelen. De leefregels die ik heb gekregen probeer ik zo goed mogelijk in acht te nemen. Er zijn dagen dat ik meer kan en dagen dat ik mijn rust moet houden.

Zo heel veel is er nog niet bekend over dissecties of SCAD. Ik hoop van harte dat de wetenschap hier meer kennis over vindt en kan delen.

Ik ben de artsen, cardiologen en iedereen die mij hierin ondersteund heeft dankbaar.
Ik leef nog, kan weer meer genieten van de mooie dingen en ik hoop dat ik door dit te delen andere mensen met een hartaandoening een beetje kan helpen. Door mijn verhaal te delen een klein beetje bijdragen.

Tekst; Willeke Harbers