Helga de Vries
Ik ben Helga de Vries, 64 jaar, 42 jaar getrouwd met Ton. Samen hebben we drie zonen, drie schoondochters en inmiddels vijf kleinkinderen. Daar zijn wij ontzettend trots op.
In maart 2012 veranderde mijn leven onverwacht. Na een wintersportvakantie voelde ik mij steeds vermoeider. Op mijn werk werd ik ineens duizelig, misselijk en zó moe dat ik eigenlijk alleen maar mijn hoofd op mijn bureau wilde leggen en slapen. Ik dacht dat ik gewoon naar huis moest om uit te rusten.
Gelukkig dacht mijn collega daar anders over. Zij wilde niet dat ik zelf naar huis reed en belde mijn man. Hij bracht mij naar de huisartsenpost en omdat die al gesloten was, kwamen we op de Eerste Harthulp terecht. Mijn hartfilmpjes waren steeds goed. Ook andere onderzoeken lieten niets bijzonders zien. Alleen mijn bloedwaarden bleven afwijken. Mijn troponine was licht verhoogd. Niet heel hoog, maar wel genoeg om verder te onderzoeken.
Na een fietstest, die ik naar mijn idee prima had gedaan, kreeg ik opnieuw pijn op mijn borst. Uiteindelijk werd besloten een hartkatheterisatie te doen. Daarbij bleek dat mijn kransslagader er heel anders uitzag dan artsen gewend waren. De cardioloog had zoiets nog nooit gezien.
Pas jaren later kreeg wat mij was overkomen een naam: SCAD.
In 2012 was er nog maar weinig bekend over SCAD. Ik kreeg de medicatie die toen gebruikelijk was bij een hartinfarct. Inmiddels weten artsen gelukkig veel meer over deze aandoening en is de behandeling beter afgestemd op mensen met SCAD.
SCAD heeft mijn leven op zijn kop gezet. Maar als ik nu terugkijk, heeft het mij uiteindelijk ook veel gebracht.
Ik ben veel bewuster gaan leven en ben écht goed voor mijzelf gaan zorgen. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal en emotioneel. Ik heb geleerd dat mijn lichaam signalen afgeeft waar ik naar mag luisteren. Stress is voor mij een belangrijke trigger en ik weet inmiddels hoe belangrijk het is om op tijd gas terug te nemen.
Dat was niet altijd makkelijk. Mijn hoofd wil vaak meer dan mijn lichaam aankan. Toch heeft SCAD mij geleerd dat gezondheid niet alleen gaat over medicijnen, maar ook over leven op een manier die bij je past.
Door SCAD heb ik keuzes gemaakt die ik anders waarschijnlijk nooit had gemaakt. Zo besloot ik op mijn 63e mijn eigen bedrijf te starten als Virtual Assistant. Een spannende stap, maar wel één waar ik iedere dag blij van word. Ik doe werk dat bij mij past, waarin ik mijn ervaring kan inzetten én mijn eigen balans kan bewaken.
En hoe bijzonder is het dat ik mij nu, in 2026, als vrijwilliger mag inzetten voor SCAD Nederland. Met mijn eigen ervaring, een luisterend oor en mijn achtergrond hoop ik iets te kunnen betekenen voor anderen. Voor mensen die net de diagnose hebben gekregen, voor hun naasten en voor iedereen die behoefte heeft aan herkenning, begrip en verbinding.
Ik weet hoe onzeker het voelt als je een aandoening hebt waar nog maar weinig over bekend is. Juist daarom vind ik het belangrijk dat we onze verhalen blijven delen. Zodat niemand zich alleen hoeft te voelen.